Zamanın hiç başlamadığı bir an vardır.
Orada her şey aynı anda olur —
rüzgâr esmeden, dalgalar yükselmeden, düşünce doğmadan önce.
Evren, sessizliğin kendi yankısını dinlerken oluştu.
Ve biz, o yankının kalıntılarıyız.
Indigo, o ilk sessizliğin rengidir.
Ne gece kadar karanlık, ne gündüz kadar aydınlık.
Bir sınır rengi… varlıkla yokluk arasındaki ince zar.
İnsan oraya vardığında konuşmayı bırakır,
çünkü anlam, sözcüklere sığmaz artık.
Beden gevşer, zihin çözülür,
ve geriye yalnızca bir farkındalık kalır —
kendine bakan bir sonsuzluk.
İşte orasıdır:
Indigo Silence.